Metoda Dobrego Startu

Stosowanie Metody Dobrego Startu u dzieci w wieku przedszkolnym autorstwa Marty Bogdanowicz zdecydowanie ułatwia start w szkole poprzez wprowadzenie do nauki czytania, pisania i liczenia.

Założeniem Metody Dobrego Startu jest jednoczesne rozwijanie u dzieci w wieku przedszkolnym:
- funkcji językowych,
- funkcji spostrzeżeniowych ( wzrokowych, słuchowych, dotykowych),
- kinestetycznych (czucie ruchu),
- motorycznych.


Celem metody jest jednoczesne usprawnianie czynności analizatorów: słuchowego, wzrokowego, kinestetyczno-ruchowego, a także kształcenie lateralizacji, orientacji w schemacie ciała i przestrzeni. W jej założeniach leży bowiem koordynowanie czynności słuchowo-wzrokowo-ruchowych i harmonizowanie wszystkich funkcji psychomotorycznych.

Rola elementu muzycznego:

Spostrzeganie, zapamiętywanie i odtwarzanie rytmu piosenki – różnorodnych struktur sekwencyjno-czasowych przez wystukiwanie ich na wałeczkach, ilustrowanie ruchem kończyn i ruchem ciała, wydzielanie sylab podczas śpiewania z tekstów piosenek oraz wyodrębnianie słów, sylab i głosek w słowach, ćwiczenia ortofoniczne wplatane w zajęcia ruchowe – to wszystko służy rozwijaniu percepcji i pamięci słuchowej oraz pamięci sekwencyjnej.

Metoda Dobrego Startu kształci słuch muzyczny i słuch fonematyczny – różnicowanie, analizowanie i syntetyzowanie dźwięków mowy. Ćwiczenia wokalno-rytmiczne nie tylko usprawniają percepcję słuchową, ale mają stymulujący wpływ na całą sferę intelektualną. Usprawniają także motorykę, pozytywnie oddziałują na sferę emocjonalną. Zrytmizowany charakter ćwiczeń wpływa także uspokajająco na układ nerwowy dziecka. MDS sięga do muzyki ludowej, opartej na rodzimym, charakterystycznym dla naszego narodu materiale melodyczno-rytmiczno-harmonicznym. Muzyka ludowa jest bliska dziecku i łatwa w percepcji ze względu na strukturę. W MDS stosuje się też piosenki dziecięce, w tym te, które są przekazywane z pokolenia na pokolenie, jak piosenka „Wlazł kotek na płotek”.

Rola elementów wzrokowo – przestrzennych:

Reprodukowanie wzorów graficznych – figur geometrycznych i liter, rozwija przede wszystkim analizę i syntezę wzrokową. Kolejno opracowuje się coraz bardziej skomplikowane wzory. Zawierają one bowiem coraz trudniejsze elementy, coraz większą ich liczbę, w coraz bardziej skomplikowanych układach przestrzennych: linie pionowe, linie poziome, linie poziome i pionowe krzyżujące się ze sobą, linie ukośne i łamane, figury geometryczne (koło, kwadrat, prostokąt, trójkąt), linie krzywe, kształty literopodobne, a następnie litery.

Reprodukowanie wzorów z pamięci ćwiczy pamięć wzrokową i ruchową. Odtwarzanie wzorów graficznych ruchem oraz różnymi technikami (rysowanie, malowanie) rozwija koordynację wzrokowo-ruchową oraz motorykę. Precyzję ruchów dowolnych kształci się poprzez stawianie coraz trudniejszych wymagań: odtwarzanie wzorów na coraz mniejszej płaszczyźnie – początkowo zamaszystymi ruchami, jedynie ograniczonymi zasięgiem ramienia, a następnie na powierzchni stołu, na tacy z piaskiem, na arkuszu papieru pakowego, na kartce z bloku, aż wreszcie w liniaturze zeszytu – płaszczyźnie, w granicach której dziecko musi zmieścić się w czasie pisania.

Podczas reprodukowania wzorów stosuje się coraz trudniejsze techniki ich odtwarzania. Dzieci pracują kolejno narzędziami wymagającymi coraz większej precyzji ruchów: całą kończyną, dłonią, palcem, kredą lub węglem, pędzlem, ołówkiem lub mazakiem, długopisem. Wykonują je w coraz mniejszej przestrzeni, aż do liniatury zeszytu. Odtwarzanie wzorów ręką i nogą, wykonywanie ćwiczeń ruchowych i ćwiczeń na wałeczkach dwoma rękami kształci koordynację ruchów.

Rola elementów ruchowo – słuchowych:

Dzieci na polecenie słowne wykonują ruchy ściśle zlokalizowane w przestrzeni oraz odtwarzają wzory, zawierające elementy zorganizowane przestrzennie, kształcą rozumienie pojęć: góra – dół, lewo – prawo, na , nad, w za, przed. Rozwijają kierunkowy aspekt spostrzegania wzrokowego, orientację w lewej i prawej stronie schematu ciała i przestrzeni oraz umiejętność nadawania pożądanego kierunku ruchom dowolnym i właściwego lokalizowania ich w przestrzeni. Wykonywanie ćwiczeń jedną ręką, dominującą, utrwala lateralizację lub służy ustaleniu dominacji ręki dziecka oburęcznego.

Ćwiczenia grafomotoryczne wykonywane w płaszczyźnie pionowej, przy użyciu różnych narzędzi, są wskazane dla usprawnienia dzieci leworęcznych oraz służą utrwaleniu się poprawnego układu ręki lewej podczas pisania. Sprzyjają rozluźnieniu nadmiernego napięcia mięśniowego ręki i kontrolowaniu tego napięcia.

powrót

Wszelkie prawa zastrzeżone

Copyright by Przedszkole Progresja 2008-2010